Είναι όλο και λιγότερο πιθανό να αγγίξετε ο ένας τον άλλον απλά για πλάκα – περνώντας από δίπλα σας, καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον, αποκοιμιζόμενοι.
Οι αγκαλιές γίνονται ένα σύντομο τελετουργικό χαιρετισμού, τα φιλιά γίνονται στεγνά και γρήγορα και η αυθόρμητη τρυφερότητα μοιάζει σχεδόν ακατάλληλη, σύμφωνα με έναν ανταποκριτή του .
Αυτή η σιωπηλή επιδημία της απόστασης δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη από τους δυνατούς καβγάδες, επειδή στερεί από τις σχέσεις τη βασική, ζωογόνο γλώσσα τους – τη γλώσσα του σώματος. Το δέρμα μας είναι το μεγαλύτερο όργανό μας και αποζητά την επαφή όχι μόνο για ευχαρίστηση, αλλά και για την επιβίωση της σχέσης.
Φωτογραφία: Pixabay
Η οξυτοκίνη, η ορμόνη της προσκόλλησης και της εμπιστοσύνης, απελευθερώνεται ακριβώς όταν αγγίζουμε απαλά, μειώνοντας τα επίπεδα της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες. Όταν σταματάμε να αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, στερούμε τον δεσμό μας από βιοχημική τροφή και αρχίζει να μαραίνεται.
Οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι η αποφυγή της σωματικής επαφής σπάνια είναι τυχαία. Μιλάει είτε για συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και ασυνείδητη απόρριψη του συντρόφου, είτε για βαθύ στρες και εξουθένωση, όταν το άτομο δεν έχει πια δυνάμεις ούτε για μια τόσο απλή εκδήλωση συναισθημάτων.
Το σώμα είναι πιο ειλικρινές από τα λόγια – αποστασιοποιείται πρώτα. Οι ειδικοί στον τομέα της σωματοθεραπείας προτείνουν να ξεκινήσετε με μικρό, αλλά συνειδητό τρόπο.
Μην περιμένετε μια αυθόρμητη παρόρμηση, αλλά εισαγάγετε το άγγιγμα ως συνειδητή πρακτική: δέκα λεπτά το βράδυ απλώς κρατώντας το χέρι, κάνοντας μασάζ στους ώμους χωρίς σεξουαλικές προεκτάσεις, χαιρετώντας και αποχαιρετώντας με την υποχρεωτική αγκαλιά. Αυτό δεν είναι ψέμα, αλλά επανεκκίνηση ενός ξεχασμένου καναλιού επικοινωνίας.
Η προσωπική εμπειρία ζευγαριών που περνούν περιόδους ψύξης επιβεβαιώνει: συχνά μια ειλικρινής, μακράς διάρκειας αγκαλιά είναι αρκετή για να σπάσει ο πάγος της παρεξήγησης. Όταν τα λόγια δεν βοηθούν πλέον, αλλά μόνο πληγώνουν, ένα σιωπηλό άγγιγμα μπορεί να πει αυτό που δεν μπορεί να εκφραστεί λεκτικά: “είμαι εδώ”, “είμαστε μαζί”, “θα περάσει”.
Ο κίνδυνος προκύπτει όταν ο ένας σύντροφος απλώνει το χέρι του και ο άλλος απομακρύνεται. Αυτό είναι ένα οδυνηρό μήνυμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η πίεση και οι απαιτήσεις δεν θα βοηθήσουν εδώ. Πρέπει να κάνουμε μια προσεκτική συζήτηση: “Έχω παρατηρήσει ότι έχουμε αρχίσει να αγγίζουμε ο ένας τον άλλον λιγότερο συχνά.
Είναι αυτό άνετο για σένα; Μήπως έχει αλλάξει κάτι;”. Η απάντηση μπορεί να ανοίξει την πόρτα σε βαθύτερα προβλήματα.Η σωματική οικειότητα δεν αφορά μόνο το σεξ. Είναι χιλιάδες μικροεπαφές την ημέρα που δημιουργούν μια αίσθηση ασφάλειας και ανήκειν.
Όταν εξαφανίζονται, οι σύντροφοι αρχίζουν να αισθάνονται σαν συγκάτοικοι και όχι σαν οικείοι. Το σεξ σε αυτή την κατάσταση μπορεί ακόμη και να επιμείνει, αλλά θα είναι μηχανικό, χωρίς συναισθηματική συνιστώσα.
Η ανάκτηση της διακριτικότητας απαιτεί το θάρρος να είστε ευάλωτοι. Μερικές φορές ακόμη και ένα απλό άγγιγμα μοιάζει αμήχανο μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα.
Είναι σημαντικό να ξεπεράσετε αυτό το εμπόδιο, να δώσετε στον εαυτό σας την άδεια να είναι λίγο αδέξιος και μη ιδανικός. Το πρώτο βήμα είναι το πιο δύσκολο, αλλά είναι αυτό που ξεκινάει τη διαδικασία της επιστροφής ο ένας στον άλλον όχι μόνο στο πνεύμα, αλλά και στη σάρκα.
Όταν επιστρέφει η επαφή, όλα ζωντανεύουν – το βλέμμα σας γίνεται πιο απαλό, η φωνή σας πιο ζεστή και η ατμόσφαιρα στο σπίτι σας αλλάζει. Θυμάστε ότι τα σώματά σας δεν είναι απλώς εργαλεία για την καθημερινή ζωή και εργασία, αλλά μέρος της ένωσής σας, η φυσική της ενσάρκωση.
Και αυτή η ενσάρκωση χρειάζεται τακτική, απλή και άνευ όρων επιβεβαίωση: “Σε νιώθω. Είσαι”.
Διαβάστε επίσης
- Πώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντικαθιστούν την πραγματική οικειότητα: Γιατί τα likes γίνονται το νόμισμα της αγάπης
- Γιατί κρύβουμε τα παιδικά παράπονα πίσω από τους ενήλικους καβγάδες: Πώς τα γονικά σενάρια κυβερνούν την ένωσή σας
