Φαίνεται ότι η ευτυχία θα έπρεπε να είναι η κύρια συγκολλητική ουσία σε μια σχέση, αλλά στην πραγματικότητα, είναι οι απώλειες και οι κρίσεις που βιώνουν μαζί που συχνά δημιουργούν έναν άρρηκτο δεσμό που δεν μπορεί να χτιστεί μόνο με τη χαρά.
Το να ξεπερνάτε μαζί τη θλίψη -είτε πρόκειται για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, είτε για την ασθένεια είτε για την κατάρρευση κοινών σχεδίων- εκθέτει τα πιο ευάλωτα σημεία της ψυχής και απαιτεί έναν βαθμό εμπιστοσύνης και υποστήριξης που τα ζευγάρια σε “ήρεμες” εποχές συχνά δεν τολμούν, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του .
Η εμπειρία αυτή λειτουργεί ως σοβαρή δοκιμασία δύναμης: είτε το βάζετε στα πόδια, μη μπορώντας να αντέξετε το βάρος του αμοιβαίου πόνου, είτε ανακαλύπτετε στον εαυτό σας και στον σύντροφό σας πρωτόγνωρες πηγές συμπόνιας και υπομονής. Σε τέτοιες στιγμές, όλα τα ενδοοικογενειακά παράπονα και οι ασήμαντες φιλοδοξίες εξαφανίζονται, το μόνο που μένει είναι η βασική ανθρώπινη ανάγκη να είσαι εκεί ο ένας για τον άλλον και να μην αφήσεις τον άλλον να πνιγεί στην απελπισία.
Φωτογραφία: Pixabay
Οι ψυχολόγοι σημειώνουν ότι το από κοινού βιωμένο τραύμα, αν ένα ζευγάρι έχει καταφέρει να το αντιμετωπίσει, διαμορφώνει ένα μοναδικό είδος οικειότητας – την οικειότητα των επιζώντων. Γίνεστε ο ένας για τον άλλον όχι απλώς εραστές ή σύζυγοι, αλλά μάρτυρες των πιο σκοτεινών ωρών του άλλου, και αυτή η γνώση δημιουργεί έναν δεσμό που είναι σχεδόν αδύνατο να σπάσει.
Είδατε ο ένας τον άλλον εντελώς ανυπεράσπιστο και δεν απομακρυνθήκατε. Οι ειδικοί της κρίσης, ωστόσο, προειδοποιούν: μια τέτοια δοκιμασία μπορεί τόσο να ενώσει ένα ζευγάρι όσο και να το χωρίσει οριστικά, αν το πένθος δεν το ζήσουν μαζί αλλά παράλληλα.
Όταν ο καθένας είναι κλεισμένος στο δικό του κέλυφος πόνου, χωρίς να μπορεί να προσεγγίσει τον άλλον, η δυσαρέσκεια της παρεξήγησης και η μοναξιά μπορεί να είναι η τελευταία σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Το κλειδί βρίσκεται στην προσπάθεια να περπατήσετε μέσα στον πόνο όχι δίπλα-δίπλα, αλλά χέρι-χέρι, ακόμα κι αν τα βήματα θα είναι διστακτικά.
Είναι σημαντικό να μην υποτιμάτε την εμπειρία του συντρόφου σας, ακόμη και αν νομίζετε ότι ο δικός σας πόνος είναι πιο οξύς. Φράσεις όπως “σύνελθε” ή “σταμάτα να κλαψουρίζεις” σε μια τέτοια στιγμή σκοτώνουν την εμπιστοσύνη στη ρίζα της.Είναι πολύ πιο θεραπευτικό να είστε απλά σιωπηλά δίπλα του, να τον αφήσετε να καταλάβει ότι κάθε αντίδρασή του έχει δικαίωμα ύπαρξης και δεν τον κάνει αδύναμο ή κακό στα μάτια σας. Η προσωπική εμπειρία ζευγαριών που έχουν περάσει σοβαρές απώλειες δείχνει ότι μετά από τέτοιες περιόδους η σχέση είτε διαλύεται είτε περνάει σε ένα ποιοτικά διαφορετικό επίπεδο.
Η επιφανειακότητα εξαφανίζεται, αυτό που μένει είναι η ουσία – η προθυμία να αποτελέσει καταφύγιο στην καταιγίδα. Και αυτή η ήσυχη, δοκιμασμένη από τον πόνο εμπιστοσύνη στον άλλο γίνεται το πιο πολύτιμο κεφάλαιο της σχέσης.
Διαβάστε επίσης
- Γιατί ο εγκέφαλος αποζητά το καινούργιο ακόμα και στις ευτυχισμένες σχέσεις: Πώς η ρουτίνα σκοτώνει την έλξη και τι να κάνετε γι’ αυτό
- Τι συμβαίνει όταν σταματήσετε να βλέπετε τον σύντροφό σας ως έργο: Πώς η αποδοχή των αμετάβλητων χαρακτηριστικών του δίνει ψυχική γαλήνη;
